Begrip uit de arbeidsdeskundige praktijk — kort en feitelijk uitgelegd.
Home • Begrippenbank • Medisch beroepsgeheim
Medisch beroepsgeheim
De plicht van artsen om wat zij in hun beroep vernemen geheim te houden. De bedrijfsarts deelt daarom wel de functionele mogelijkheden met de werkgever, maar niet de diagnose.
In gewone taal
Alles wat een werknemer met de bedrijfsarts bespreekt, valt onder het beroepsgeheim. De bedrijfsarts vertaalt dat naar informatie waar de werkgever iets mee kan en recht op heeft: wat iemand nog kan, welke beperkingen er zijn, hoelang dat naar verwachting duurt en welke aanpassingen helpen. De onderliggende aandoening blijft buiten beeld.
Het geheim is er niet om de werkgever dwars te zitten, maar om het gesprek tussen arts en werknemer mogelijk te maken. Zonder die vertrouwelijkheid vertelt niemand het hele verhaal, en wordt het oordeel over de belastbaarheid onbetrouwbaar.
Waarom het ertoe doet
De grens wordt vaak onbedoeld overschreden: een casemanager die de diagnose noteert, een leidinggevende die doorvraagt, een verslag waarin toch een aandoening staat. Dat raakt de werknemer direct en maakt het dossier kwetsbaar.
Vraagt u als werkgever informatie op bij UWV of een verzekeraar, dan gelden dezelfde grenzen. Medische stukken gaan naar de arts, niet naar de werkgever.
Wat u er in de praktijk mee doet
- Stuur medische stukken altijd rechtstreeks naar de bedrijfsarts of, bij UWV, gescheiden en gesloten.
- Vraag om een functionele omschrijving, niet om een verklaring van de aandoening.
- Leg in uw eigen dossier niets vast wat u van de arts niet had mogen horen.