Begrip uit de arbeidsdeskundige praktijk — kort en feitelijk uitgelegd.
Home • Begrippenbank • Belastbaarheid
Belastbaarheid
Wat iemand met zijn beperkingen nog aankan in werk, uitgedrukt in concrete grenzen als uren, tempo, houding en concentratie.
In gewone taal
Belastbaarheid is wat iemand met zijn beperkingen nog aankan in werk. Niet wat hij mankeert, maar wat hij kan: hoeveel uur per dag, hoe lang achtereen, hoeveel tillen, hoeveel concentratie, welke werktijden.
De bedrijfsarts stelt de belastbaarheid vast, vaak vastgelegd in een functionele mogelijkhedenlijst. De arbeidsdeskundige legt dat beeld vervolgens naast de belasting van concreet werk. Passen die twee op elkaar, dan is het werk passend; wringt het ergens, dan is de vraag of aanpassing dat verschil kan overbruggen.
Waarom het ertoe doet
Belastbaarheid is het scharnier van het hele dossier. Zonder een actueel en concreet beeld valt niet te bepalen welk werk passend is, en dus ook niet welk spoor de juiste is.
Twee dingen gaan er vaak mis. Het beeld is te globaal — „halve dagen” zegt niets over welke taken — of het is verouderd. Belastbaarheid verandert gaandeweg, in beide richtingen. Een oordeel van een half jaar oud is bij een beslismoment geen basis meer.
Wat u er in de praktijk mee doet
- Vraag om concrete grenzen — uren, tempo, houding, contactmomenten — in plaats van een percentage.
- Ververs het beeld vóór elk beslismoment, niet erna.
- Laat de vertaalslag naar werk maken door een arbeidsdeskundige; belastbaarheid op papier zegt nog niets over dít werk.